اثربخشی درمان سیستمی راهبردی بر مرزها و مثلث سازی زنان مبتلا به خشونت خانگی

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان سیستمی راهبردی بر مرزها و مثلث‌سازی زنان مبتلا به خشونت خانگی بود. این مطالعه به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری و دو گروه آزمایش و گواه ناهمسان انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زنان متأهل شهر اصفهان در سال 1403 بود که تجربه خشونت خانگی داشتند. نمونه‌گیری به شیوه هدفمند انجام و 40 نفر به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه (هر کدام 20 نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه مرزهای خانوادگی و پرسشنامه مثلث‌سازی یوسفی و بهرامی (1395) بود. گروه آزمایشی طی هشت جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش مبتنی بر درمان سیستمی راهبردی را دریافت کرد و گروه گواه در لیست انتظار قرار داشت. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد. نتایج نشان داد بین گروه‌های آزمایش و گواه در تمامی ابعاد مرزهای خانوادگی شامل مرز منعطف، مرز آشفته، مرز خشک و نیز در متغیر مثلث‌سازی تفاوت معناداری وجود دارد (p<0.001). همچنین، این تفاوت‌ها در مراحل پس‌آزمون و پیگیری پایدار بود. آموزش سیستمی راهبردی توانست میانگین نمرات مرز منعطف را افزایش و نمرات مرز آشفته، مرز خشک و مثلث‌سازی را کاهش دهد. آموزش سیستمی راهبردی رویکردی اثربخش برای بهبود الگوهای ارتباطی و ساختار مرزهای خانوادگی و نیز کاهش مثلث‌سازی در زنان مبتلا به خشونت خانگی است و می‌تواند به عنوان یک مداخله روان‌درمانی کارآمد در مراکز مشاوره مورد استفاده قرار گیرد.