نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 3 پیاپی 12 1404 10 01 The Impact of Multiple Sclerosis Symptom Severity on Quality of Life: The Mediating Role of Illness Perception and the Moderating Role of Cognitive Fusion تأثیر شدت علائم مولتیپل اسکلروزیس بر کیفیت زندگی: نقش میانجی ادراک بیماری و نقش تعدیل‌گری همجوشی شناختی 1 16 10.61838/jhpbd.183 FA زهره حیدر گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاداسلامی، نجف آباد، ایران مصطفی خانزاده استادیار،گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی فیض الاسلام، خمینی شهر، ایران سید عباس حقایق گروه روان شناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ايران عبدالرضا ناصر مقدسی دانشیار بیماری های مغز و اعصاب ،گروه نورولوژی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Journal Article 1404/06/17 <p>This study aimed to examine whether illness perception mediates the relationship between MS symptom severity and quality of life, and whether cognitive fusion moderates this mediating pathway. In this cross-sectional descriptive-correlational study, 357 individuals with MS in Tehran completed the MSIS-29, Brief Illness Perception Questionnaire, WHOQOL-BREF, and the Cognitive Fusion Questionnaire. Data were analyzed using Pearson correlations and a moderated mediation model via PROCESS macro version 4.2. Symptom severity showed significant positive correlations with illness perception (r = .65, p &lt; .001) and cognitive fusion (r = .32, p &lt; .001), and a significant negative correlation with quality of life (r = –.67, p &lt; .001). Illness perception mediated the effect of symptom severity on quality of life; however, this indirect effect was significant only at low levels of cognitive fusion (b = –.17, p = .028) and nonsignificant at moderate and high levels. Illness perception and cognitive fusion play central roles in shaping quality of life in MS. High cognitive fusion diminishes the impact of modifying illness perceptions; thus, interventions should prioritize reducing cognitive fusion before targeting illness perceptions.</p> <p>هدف: هدف پژوهش، تبیین فرایند اثرگذاری شدت علائم ام‌اس بر کیفیت زندگی از طریق نقش میانجی ادراک بیماری و نقش تعدیل‌گری همجوشی شناختی است. این مطالعه توصیفی‐همبستگی به‌صورت مقطعی بر ۳۵۷ بیمار مبتلا به ام‌اس در تهران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های MSIS-29، پرسشنامه کوتاه ادراک بیماری، WHOQOL-BREF و پرسشنامه همجوشی شناختی گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از همبستگی پیرسون و مدل میانجیگری تعدیل‌شده با استفاده از ماکرو PROCESS نسخه ۴.۲ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد شدت علائم ام‌اس با ادراک بیماری (r = 0.65، p &lt; .001) و همجوشی شناختی (r = 0.32، p &lt; .001) رابطه مثبت و معنادار دارد و با کیفیت زندگی رابطه منفی دارد (r = –0.67، p &lt; .001). ادراک بیماری اثر شدت علائم را بر کیفیت زندگی میانجی‌گری کرد، اما این اثر تنها در سطوح پایین همجوشی شناختی معنادار بود (b = –0.17، p = .028). در سطوح متوسط و بالا، اثر غیرمستقیم معنادار نبود. یافته‌ها نشان دادند که ادراک بیماری و همجوشی شناختی نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت زندگی بیماران ام‌اس دارند. سطوح بالای همجوشی شناختی کارآمدی اصلاح ادراک بیماری را کاهش می‌دهد، بنابراین مداخلات بالینی باید ابتدا بر کاهش همجوشی شناختی و سپس بر تغییر ادراک بیماری تمرکز کنند.</p> https://www.jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/183/129