نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 4 پیاپی 15 1405 05 01 The Effectiveness of Positive Thinking Training on Resilience, Empathy, and Psychological Distress in Mothers of Children with Specific Learning Disorders اثربخشی آموزش مثبت‌اندیشی بر تاب‌آوری، همدلی و پریشانی روانشناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص 1 18 FA فیضیه هوشمند گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. یوسف دهقانی گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. مصطفی دهقانی گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. Journal Article 1404/09/24 <p>The present study aimed to investigate the effectiveness of positive thinking training on resilience, empathy, and psychological distress in mothers of children with specific learning disorders. This study employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, follow-up, and control group. The statistical population consisted of 342 mothers in Bushehr, from whom 46 participants were selected via convenience sampling and randomly assigned to experimental and control groups (n=23 each). Instruments included the Connor–Davidson Resilience Scale, Davis Empathy Questionnaire, and Kessler Psychological Distress Scale. The intervention consisted of 10 sessions of 90-minute positive thinking training for the experimental group. Data were analyzed using ANCOVA, repeated measures ANOVA, and Bonferroni post hoc tests in SPSS version 26. Results indicated a significant effect of the intervention on increasing resilience (η²=0.54, P&lt;0.01), increasing empathy (η²=0.62, P&lt;0.01), and reducing psychological distress (η²=0.74, P&lt;0.01). Repeated measures ANOVA revealed significant effects of time, group, and time×group interaction across all variables. Bonferroni tests confirmed that the intervention effects were maintained at follow-up. Positive thinking training is an effective psychological intervention for improving resilience and empathy while reducing psychological distress among mothers of children with specific learning disorders, with sustained long-term effects.</p> <p>هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش مثبت‌اندیشی بر تاب‌آوری، همدلی و پریشانی روان‌شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل 342 مادر در شهر بوشهر بود که 46 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 23 نفر) گمارده شدند. ابزارها شامل مقیاس تاب‌آوری کانر–دیویدسون، پرسشنامه همدلی دیویس و مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسلر بود. مداخله آموزش مثبت‌اندیشی در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای برای گروه آزمایش اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون بنفرونی در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مثبت‌اندیشی تأثیر معناداری بر افزایش تاب‌آوری (η²=0.54, P&lt;0.01)، افزایش همدلی (η²=0.62, P&lt;0.01) و کاهش پریشانی روان‌شناختی (η²=0.74, P&lt;0.01) دارد. همچنین تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد اثر زمان، گروه و تعامل زمان×گروه در هر سه متغیر معنادار است. آزمون‌های تعقیبی بنفرونی نیز بیانگر پایداری اثرات مداخله در مرحله پیگیری بودند. آموزش مثبت‌اندیشی به‌عنوان یک مداخله مؤثر می‌تواند موجب بهبود شاخص‌های روان‌شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص شود و اثرات آن در طول زمان پایدار باقی می‌ماند.</p> https://www.jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/286/247