بررسی سهم پیش بین درک بیماری و سرسختی شغلی پرستاران بر کیفیت زندگی آنان با توجه به نقش میانجی‏گری تنبلی اجتماعی- شغلی و همدلی

چکیده

این پژوهش با هدف بررسی سهم پیش بین درک بیماری و سرسختی شغلی بر کیفیت زندگی با توجه به نقش میانجی‏گری تنبلی اجتماعی- شغلی و همدلی در پرستاران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش پژوهش در زمره پژوهش‌های توصیفی از نوع همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شهر اصفهان مشغول به کار در شش ماه اول سال 1402 بود که بر مبنای یک طرح همبستگی تعداد 250 نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه درک بیماری فرم کوتاه (BIPQ)، پرسشنامه سرسختی شغلی پرستاران (OHQ-SF)، پرسشنامه کیفیت زندگی فرم کوتاه ۳۶ سوالی (SF-36)، پرسشنامه تنبلی اجتماعی شغلی بزرگسالان (O.S.Q) و مقیاس همدلی (E.S) پاسخ دادند. نتایج نشان می دهد که سرسختی بر تنبلی اجتماعی- شغلی اثر معکوس و معناداری و بر همدلی و کیفیت زندگی اثر مستقیم و معناداری دارد بدین معنا که با افزایش سرسختی شغلی در میان پرستاران میزان تنبلی اجتماعی شغلی کاهش یافته و بر همدلی و کیفیت زندگی آنان افزوده می‏شود. نتایج همچنین نشان می دهد که تنبلی اجتماعی- شغلی و همدلی اثر معناداری بر کیفیت زندگی دارند بدین معنا که با افزایش تنبلی اجتماعی- شغلی در میان پرستاران میزان کیفیت زندگی کاهش و با افزایش همدلی میزان کیفیت زندگی افزایش می یابد. بطوری کلی می‏توان گفت کیفیت زندگی بر اساس درک بیماری و سرسختی شغلی، با توجه به نقش میانجی گری تنبلی اجتماعی- شغلی و همدلی در پرستاران قابل پیش‏بینی است. در واقع یافته­های تحقیق نشان می دهد که پرستارانی که درک بهتری از بیماری تحت درمان خود دارند و دارای ویژگی سرسختی شغلی قوی هستند، تا زمانی که تنبلی اجتماعی-شغلی از خود نشان ندهند، به احتمال زیاد کیفیت زندگی بالاتری خواهند داشت. همچنین پرستارانی که سطوح بالایی از همدلی را نشان می دهند، بدون توجه به درک آنها از بیماری و سطوح سرسختی شغلی، به احتمال زیاد کیفیت زندگی بالایی را گزارش می کنند. این یافته حاکی از نقش مهم همدلی در ارتقای کیفیت زندگی پرستاران است.