نقش میانجی راهبردهای انطباقی و غیرانطباقی تنظیم هیجانی در رابطه بین خودمهارگری و کنترل علائم آسم در بیماران مبتلا به آسم

چکیده

هدف این پژوهش نقش میانجی راهبردهای انطباقی و غیرانطباقی تنظیم هیجانی در رابطه بین خودمهارگری و کنترل علائم آسم در بیماران مبتلا به آسم بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی و به روش همبستگی با استفاده از تحلیل مسیر است. جامعه‌آماری مورد مطالعه در این پژوهش را کلیه بیماران مبتلا به آسم مراجعه‌کننده به پزشکان متخصص آسم و آلرژی در کلینیک‌ها و بیمارستان‌های شهر تهران در بهار و تابستان سال 1402 تشکیل می‌دادند. بر اساس اين روش نسبت 5:1 آزمودني‌ها به پارامترهاي برآورد شده، حجم نمونه کوچک، نسبت 10:1 حجم نمونه مناسب و نسبت 20:1 حجم نمونه مطلوب را به وجود مي‌آورد. با توجه به این توضیحات و امکان ریزش شرکت‌کننده‌ها، 153 نفر نمونه به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. افراد نمونه پرسشنامه­های سنجش کنترل آسم، خودکنترلی یا خودمهارگری تانجی-فرم 36 و پرسشنامه تنظیم هیجان را تکمیل نمودند. در بخش تحلیل استنباطی پژوهش نیز از آزمون­های همبستگی و تحلیل مسیر استفاده شده است. داده‌ها با استفاده از نرم­افزار SPSS-24 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که همه شاخص­های برازندگی حاصل از تحلیل مسیر از برازش قابل قبول مدل با داده های گرآوری شده حمایت می­کنند (69/1=df/²c، 987/0=CFI، 993/0=GFI ، 895/0=AGFI و 066/0= RMSEA). بنابراین فرضیه پژوهش تایید و چنین نتیجه­گیری شد که مدل پژوهش با داده­های گردآوری شده برازش مطلوب دارد. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتقای سطح خودمهارگری و تقویت استفاده از راهبردهای انطباقی تنظیم هیجان می‌تواند به بهبود کنترل علائم آسم در بیماران کمک مؤثری نماید.