مقایسه اثربخشی درمان راه ­حل محور و درمان هیجان­ مدار بر ناگویی خلقی در زنان خیانت ­دیده

چکیده

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان راه­حل محور و درمان هیجان­مدار بر ناگویی خلقی در زنان خیانت دیده انجام شد. پژوهش از نوع تحقیقات بنیادی و به لحاظ طرح پژوهش از نوع شبه­آزمایشی با روش پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این تحقیق زنان درگیر با مسأله خیانت زناشویی همسر مراجعه کننده به مراکز مشاورة شهر قائمشهر در سال 1402 بود. از روش نمونه­گیری در دسترس بود و حجم نمونه با استفاده از نرم افزار جی‌پاور45 نفر در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش پرسشنامة ناگویی خلقی تورنتو (۱۹۸۶) بود. در اين پژوهش درمان هيجان­مدار، بر اساس رویکرد ﮔﺮﻳﻨﺒﺮگ و ﻫﻤﻜﺎراﻧﺶ (1980) طی 8 جلسه 2 ساعتي و هفته­ اي دو بار اجرا شد و درمان راه حل محور، بر اساس پروتکل گروه درمانی جعفری و همکاران (1398) طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای است به صورت گروهی هفته‌ای یک جلسه اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس و اندازه‌گیری مکرر) استفاده شد. نتایج نشان داد که کاهش  ناگویی خلقی در گروه آزمایشی درمان هیجان مدار  بیشتر از درمان راه حل محور بوده است و اثربخشی بهتری داشته است.