پیش‌بینی خودکارآمدی درد بیماران میگرن بر اساس شفقت به خود و تنظیم هیجان

چکیده

هدف این پژوهش بررسی نقش شفقت به خود و تنظیم هیجان در پیش‌بینی خودکارآمدی درد در بیماران مبتلا به میگرن بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به میگرن شهر ساری در سال 1403 بود که بر اساس فرمول نافچینسکی و ماندروف تعداد 90 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه شفقت به خود نف (2003)، پرسشنامه خودکارآمدی درد نیکلاس (2007) و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (2015) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی گام‌به‌گام تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین متغیرهای شفقت به خود، تنظیم هیجان و خودکارآمدی درد رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<0.01). نتایج تحلیل رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد تنظیم هیجان (β=0.645) و شفقت به خود (β=0.55) پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار خودکارآمدی درد در بیماران میگرن هستند و مدل کلی قادر به تبیین 45 درصد از واریانس خودکارآمدی درد می‌باشد (R²=0.45, p<0.001). بر اساس یافته‌ها، شفقت به خود و تنظیم هیجان نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی درد بیماران میگرن دارند. آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و پرورش نگرش شفقت‌آمیز نسبت به خود می‌تواند در بهبود توانایی بیماران برای مقابله مؤثر با درد و افزایش کیفیت زندگی آن‌ها مؤثر باشد.