اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر تکانش‌گری، تحمل ناکامی و افکار اضطرابی کارمندان

چکیده

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر تکانش‌گری، تحمل ناکامی و افکار اضطرابی کارکنان شرکت خصوصی مشاوره سرمایه‌گذاری فاینتک در تهران بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان شرکت خصوصی مشاوره سرمایه‌گذاری فاینتک در تهران در سال ۱۴۰۴–۱۴۰۵ تشکیل دادند که تعداد آن‌ها ۱۵۸ نفر برآورد شد. نمونه پژوهش با توجه به معیارهای ورود و خروج انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه تکانش‌گری بارات (۱۹۵۹)، مقیاس تحمل ناکامی هارینگتون (۲۰۰۵) و پرسشنامه افکار اضطرابی ولز (۱۹۹۴) استفاده شد. داده‌های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک‌متغیری (ANCOVA) و با در نظر گرفتن پیش‌آزمون به‌عنوان متغیر کنترل، مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد اثر پیش‌آزمون بر نمرات تکانش‌گری معنادار است (F=12.86، Sig=0.00)، در حالی که اثر پیش‌آزمون بر نمرات تحمل ناکامی (F=0.19، Sig=0.67) و افکار اضطرابی (F=0.19، Sig=0.66) معنادار نبود. با توجه به هدف پژوهش و مقایسه عملکرد گروه آزمایش و کنترل، نتایج نشان می‌دهد که آموزش تنظیم هیجان می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای روان‌شناختی در بهبود شاخص‌های مرتبط با کنترل هیجانات و کاهش مشکلات ناشی از واکنش‌های تکانشی، تحمل پایین ناکامی و افکار اضطرابی کارکنان مورد توجه قرار گیرد. بر این اساس، بهره‌گیری از آموزش تنظیم هیجان در محیط‌های کاری می‌تواند زمینه ارتقای سازگاری روان‌شناختی کارکنان، مدیریت مؤثرتر هیجانات و بهبود عملکرد فردی و شغلی آنان را فراهم سازد.