اثربخشی آموزش امنیت روانشناختی یکپارچه نگر بر بهزیستی روان شناختی نوجوانان پسر مبتلا به ناامنی روانی

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش امنیت روان‌شناختی یکپارچه‌نگر بر بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان پسر دارای ناامنی روانی بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه آزمایش و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل نوجوانان پسر ۱۴ تا ۱۶ سال شهر اصفهان بود که ۶۰ نفر از آنان به روش در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای آموزش امنیت روان‌شناختی یکپارچه‌نگر شرکت کرد و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امنیت روان‌شناختی و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی ریف بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های تکراری تحلیل شدند. نتایج تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های تکراری نشان داد اثر زمان، اثر گروه و تعامل زمان×گروه بر بهزیستی روان‌شناختی معنادار است (01/0>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی بیانگر افزایش معنادار بهزیستی روان‌شناختی در گروه آموزش امنیت روان‌شناختی در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل بود. آموزش امنیت روان‌شناختی یکپارچه‌نگر می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان پسر مبتلا به ناامنی روانی مورد استفاده قرار گیرد.