تاثیر آموزش مهارت‌‍های زندگی بر کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی مازندران

چکیده

زمینه و هدف: دانشجویان پزشکی به دلیل هم‌زمانی فشارهای تحصیلی، مسئولیت‌های بالینی و انتظارات شغلی، در معرض سطوح بالایی از استرس و افت کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی قرار دارند. آموزش مهارت‌های زندگی می‌تواند به‌عنوان راهکاری مؤثر برای افزایش توانمندی‌های روانی-اجتماعی و بهبود این شاخص‌ها مطرح شود. لذا هدف این پژوهش، تاثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود.

روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، جزء پژوهش­های نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری آن را، کلیه دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی مازندران به تعداد 1665 نفر تشکیل می­دادند که به دلیل نیمه تجربی بودن پژوهش، تعداد 40 نفر (20 نفر گروه آزمایش و 20 نفر گروه کنترل» با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري داده­ها از پرسش­نامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی با 26 سوال و  پرسش­نامه سازگاری اجتماعی بل (1961) با 32 سوال استفاده شد. روایی و پایایی ابزارها مورد تایید قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون­ تحلیل کواریانس چند متغیره (مانکوا) استفاده شد.

یافته‌ها: آموزش مهارت‌های زندگی بر کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی تاثیر معناداری دارد و میزان تاثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر کیفیت زندگی (204/0) و سازگاری اجتماعی (305/0) می‌باشد. همچنین آموزش مهارت‌های زندگی بر سازگاری اجتماعی دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی تأثیر بیشتری دارد.

نتیجه گیری:  آموزش مهارت‌های زندگی موجب بهبود کیفیت زندگی و سازگاری اجتماعی دانشجویان تحصیلات تکمیلی و دستیاران دانشگاه علوم پزشکی شده است. بنابراین، گنجاندن برنامه‌های آموزش مهارت‌های زندگی در برنامه‌های آموزشی دانشجویان علوم پزشکی به‌ویژه در دوره‌های تحصیلات تکمیلی و دستیاری، می‌تواند به‌عنوان راهکاری مؤثر در ارتقای سلامت روان، بهبود عملکرد اجتماعی و افزایش توانایی‌های مقابل‌‌های آنان در برابر فشارهای تحصیلی و شغلی توصیه گردد.