هم سنجی اثربخشی آموزش مداخلات پذیرش و تعهد و شناختی- رفتاری بر تحول من دختران نوجوان با افکار خودکشی

چکیده

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی-رفتاری بر تحول من در دختران نوجوان دارای افکار خودکشی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل همه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه اول شهر ورامین در سال تحصیلی 1402-1403 بود که دارای افکار خودکشی بودند. نمونه پژوهش شامل 45 دانش‌آموز بود که بر اساس کسب نمره بالاتر از 6 در مقیاس افکار خودکشی بک و تأیید مصاحبه تشخیصی انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری شامل گروه درمان شناختی-رفتاری، گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و گروه کنترل قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس افکار خودکشی بک و آزمون تحول من لووینگر بود. هر یک از گروه‌های آزمایش 8 جلسه مداخله، دو بار در هفته و هر جلسه به مدت 90 دقیقه دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که اثر مداخله‌های آزمایشی بر نمره کل تحول من معنادار است. مقایسه‌های زوجی بنفرونی نشان داد که میانگین نمره تحول من در گروه درمان شناختی-رفتاری به‌طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. همچنین، گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معناداری در نمره تحول من نشان داد. با این حال، بین دو گروه درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد از نظر تحول من تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که هر دو مداخله شناختی-رفتاری و پذیرش و تعهد می‌توانند در بهبود تحول من دختران نوجوان دارای افکار خودکشی مؤثر باشند، اما برتری معناداری میان این دو رویکرد درمانی مشاهده نشد.