اثربخشی بازی درمانی بر کاهش اضطراب اجتماعی کودکان 9 تا 11 سال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی مداخله بازی‌درمانی بر کاهش اضطراب اجتماعی و مؤلفه‌های آن در کودکان ۹ تا ۱۱ سال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این مطالعه از نوع کاربردی و نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کودکان ۹ تا ۱۱ سال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شهر ساری بود که ۳۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در ۱۶ جلسه ۴۵ دقیقه‌ای بازی‌درمانی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه اضطراب اجتماعی جرابک (۱۹۹۶) بود و داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس در نرم‌افزار SPSS-24 تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بازی‌درمانی تأثیر معناداری بر کاهش هراس و ترس از فضای باز (F=58.33, p<0.001)، اضطراب جدایی (F=146.61, p<0.001)، ترس از آسیب فیزیکی (F=138.57, p<0.001)، ترس اجتماعی (F=195.99, p<0.001) و اضطراب عمومی (F=57.43, p<0.001) در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای منظم بازی‌درمانی می‌تواند به‌طور مؤثری اضطراب اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم را کاهش داده و زمینه مشارکت اجتماعی آنان را بهبود بخشد.