تبیین مشکلات رفتاری دانش اموزان متوسطه بر اساس هویت فردی و کمال گرایی با نقش میانجی وابستگی به هوش مصنوعی

چکیده

هدف پژوهش حاضر تبیین مشکلات رفتاری بر اساس کمال‌گرایی و هویت فردی با نقش میانجی وابستگی به هوش مصنوعی در دانش‌آموزان دوره متوسطه اول و دوم شهر شیراز بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی–همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دوره متوسطه اول و دوم شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد و ۲۵۰ دانش‌آموز واجد شرایط ورود به پژوهش (مشغول به تحصیل در پایه‌های هفتم تا دوازدهم، داشتن دامنه سنی ۱۴ تا ۱۸ سال و رضایت آگاهانه) وارد مطالعه شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه کمال‌گرایی چندبعدی فراست (۱۹۹۰)، پرسشنامه هویت و بحران هویت احمدی (۱۳۷۶)، پرسشنامه وابستگی به هوش مصنوعی مورالس-گارسیا (۲۰۲۴) و پرسشنامه مشکلات رفتاری فرم خودسنجی نوجوان آخنباخ (۱۹۹۱) بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ و تحلیل مسیر در نرم‌افزار Amos تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که وابستگی به هوش مصنوعی نقش میانجی معنی‌داری در رابطه بین کمال‌گرایی و مشکلات رفتاری و همچنین در رابطه بین هویت فردی و مشکلات رفتاری ایفا می‌نماید (۰۱/0>P). این نتایج بیانگر آن است که کمال‌گرایی و بحران هویت از طریق افزایش وابستگی به هوش مصنوعی می‌توانند موجب تشدید مشکلات رفتاری در دانش‌آموزان شوند.