مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان شناختیرفتاری بر افسردگی در مراقبین خانوادگی بیماران بستری مبتلا به سرطان ریه
کلمات کلیدی:
درمان شناختی رفتاری, سرطان ریه, طرحواره درمانی , مراقبین, افسردگیچکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان شناختیرفتاری بر افسردگی مراقبین خانوادگی بیماران بستری مبتلا به سرطان ریه انجام شد. این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون، گروه کنترل و پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل مراقبین خانوادگی بیماران مبتلا به سرطان ریه بستری در بیمارستان شهدای تهران در سال 1403 بود. از میان افراد واجد شرایط، 48 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در سه گروه طرحوارهدرمانی، درمان شناختیرفتاری و کنترل، هر گروه شامل 16 نفر، قرار گرفتند. گروههای آزمایش در هشت جلسه مداخله گروهی شرکت کردند، درحالیکه گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک در مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری جمعآوری و با تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بنفرونی در نرمافزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج تحلیل واریانس آمیخته نشان داد اثر زمان، اثر گروه و اثر تعاملی زمان و گروه بر نمرات افسردگی معنادار بود (05/0>P). مقایسههای زوجی بنفرونی نشان داد هر دو مداخله طرحوارهدرمانی و درمان شناختیرفتاری در مراحل پسآزمون و پیگیری، در مقایسه با گروه کنترل، موجب کاهش معنادار افسردگی شدند (05/0>P). همچنین، تفاوت میان دو گروه آزمایش معنادار بود و درمان شناختیرفتاری در پسآزمون و پیگیری کاهش بیشتری در افسردگی ایجاد کرد (05/0>P). هر دو مداخله در کاهش افسردگی مراقبین خانوادگی بیماران مبتلا به سرطان ریه مؤثر بودند؛ بااینحال، درمان شناختیرفتاری اثربخشی بیشتری نشان داد و میتواند بهعنوان مداخلهای ساختاریافته و کوتاهمدت در برنامههای حمایتی مراکز انکولوژی به کار گرفته شود.
دانلودها
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 1405 آسیه قره داغی قهرمانلو (نویسنده); شهرام نعمت زاده گتابی; مهرداد ثابت (نویسنده)
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
